kendi işimizle ilgilenmeyip, kendimizi geliştirmekle uğraşmayıp sürekli başkalarıyla uğraşmak deyin, hırs deyin, haset, kıskançlık deyin kendinizi tanıyorsunuz... Her ne derseniz deyin ama lütfen buraya bir bakın. Burası çok önemli. Başkaları dediğim sadece konu komşu değil akrabalar, aile fertleri, personeliniz, arkadaşlarınız, sevgiliniz, karınız kocanız, çocuklarınız bile bir yere kadar, hepsini kastediyorum. Yani biz merceğimizi, focusumuzu sadece kendimize çevirsek, kendimizle ilgilensek, kendimize baksak, ne kadarız; ne kadar değiliz, amacımız ne bu hayatta, hedefimiz ne, zayıf noktalarımız ne, nerede yanlış yapıyoruz, gerçekten objektif bir şekilde bununla yüzleşsek sonra da masaya yatırıp nasıl gelişebilirim, bunları nasıl tamamlarım, hangi kaynaklardan faydalanırım, ama tabii bunun için bir emek lazım bir zaman lazım, bunun için çabalamanız lazım... Bunları yapan insanlar zaten gelişiyor. Ama sürekli çevresini irdeleyen, bak öyle yaptı, bak bana şunu dedi, bana şöyle davrandı, bana şunu söyledi, benimle ilgili niyeti şu amacı bu, sürekli focusunuz başkalarının üzerinde olunca kendinizi unutuyorsunuz. Ve kendimizle ilgili bağlantıyı koparıyoruz. Kalbimizle, ruhumuzla bağlantımızı koparıyoruz. Bunu kopardığımızda da ne oluyor biliyor musunuz? Kendimizi tanımıyoruz, kendimize yabancılaşıyoruz. Kararsızlıklar, ben ne istediğimi bilmiyorumlar, yapıp yapamayacağına emin olmamalar, cesaretsizler de kendimizi tanımamamızdan kaynaklanıyor. O yüzden gözümüzü, merceğimizi kendimize döndürsek, kafamızın içine bakıp, zihnimizin içine bakıp, ben ne düşünüyorum, ne hissediyorum, benim bu hayattaki amacım ne diye düşünmeye başlasak, bu konuda ama eylemler oluştursak, eylem planları belirlesek, adım atsak işte bizi aşağıya çeken o maddeden kurtulmuş olacağız. Çünkü ben şunu gördüm; dışa dönük olan, sosyal olan -bu güzel bir özellik orası ayrı - ama bunu gerçekten yaşam tarzı haline getiren insanlar sürekli başkaları ile ilgilenen, başkalarını gözlemleyen, başkalarını sentezleyen, irdeleyen, bunu sadece dedikodu anlamında söylemiyorum yapıcı olarak da başkalarına emek harcayan, zaman harcayan, başkalarına enerji harcayan insanlar gelişemiyor. Neden? Çünkü o enerji bizim için. Kendimizi geliştirmek için. Biz bu hayatı tek geldik tek gideceğiz. Ve bu bir sınavsa tekamülümüzü doğru ve tam bir şekilde gerçekleştirmek istiyorsak önce kendimize bakacağız. Sonra başkalarına. Şimdi bahsettiğim o akıl defterinize yazın bakalım. Bu haftanın eylem planı olsun. Daha doğrusu bu haftanın ödevi olsun. Bir bakın, kimlere çok enerji sarf ediyorsunuz? Göreviniz olmadığı halde, sorumluluğunuz olmadığı halde, ya da sorumluluğunuzsa da fazla abartıp enerji, zaman, efor sarf ettiğiniz kimler, hangi durumlar var? Ben bunu hep şahıs üzerinden söyledim ama bunu bir hobi, STK kuruluşu, bilgisayar oyunu, hayatta sizin zamanınızı çalacak her şey olarak düşünebilirsiniz. Sadece insan olarak düşünmeyin. Sonuçta o da dış dünyada olan bir şey ve enerjinizi, emeğinizi oraya da çok fazla eğer harcarsanız aynı şey. Yine kendinizi geliştirmez, yerinizde sayarsınız. Bu haftanın ödevini yapmayı unutmayın olur mu? Sevgilerimle, şifa olsun...